Нұркен Мырзаханұлы: Ұстазым!

Қанатқа қанат, үмітке үкі байлаған,

Талаптан балам, негізің бар деп қайраған,

Салбырап басың, таусылып зауқың тұрғанда

Жаныңа жалын, санаңа сая сыйлаған —

Ұстазым!

Мінезге бойлап, қылыққа дәрі іздеген,

Болсаң да тасыр, әрқашан сені, сіз деген,

Меселін мың сан қайтарсаң да көнбесең

Шынайы мақтап, ісіңді әр кез сөкпеген —

Ұстазым!

Жұмсатып баптап, сенім мен міндет жүктеген,

Күдік пен ойын, ниет пен сырын бүкпеген,

Сен үшін кейде кейпіне кіріп бабамның

Жер ұйық іздеп, мазасызданған, терлеген —

Ұстазым!

Нақылын айтып, қиялмен айды тербеген,

Талабың биік, арманың жарқын, сен деген

Сенде бір кірпіш осынау фәни әлемге

Өрнегің сенің ерекше балам, ер деген —

Ұстазым!

Осынау шуақ, осынау терең төзімнің,

Сезгенмен сырын көкжиегінде сезімнің,

Ұлылықтың мен мұңылығына бас иіп

Түскенде басқа ет жүрегімнен егілдім —

Ұстазым!